الاخوة ، أو أحسن بني يعقوب ، و ان تضيفه الى غير جماعة ، نحو : « فلان أعلم بغداد » أي أعلم ممن سواه و هو مختص ببغداد لانها منشأه أو مسكنه ، و ان قدرت المضاف أي أعلم أهل بغداد ، فهو مضاف الى جماعة يجوز أن يدخل فيهم [ 1 ] ] . از اين عبارت ظاهر است كه هر گاه مراد از اسم تفضيل زيادت مطلقه باشد ، يعنى مراد از آن تفضيل بر كل ماسواى او مطلقا باشد ، نه بر صرف مضاف إليه ، پس اضافت آن براى مجرد تخصيص و توضيح مىباشد ، مثل اضافت سائر صفات ، مثل مصارع مصر و غير آن ، و در اين صورت شرط نيست كه مضاف بعض مضاف إليه باشد . پس همچنين هر گاه مراد از « أولى » تفضيل او بر ماسواى او مطلقا مراد باشد ، نه تفضيل او بر صرف مضاف إليه ، در اين صورت اضافت آن به « الرجل » و « زيد » براى تخصيص و توضيح جائز خواهد بود . پانزدهم : آنكه آنچه گفته : [ و تقول : هما أولى رجلين ، و هم أولى رجال ، و لا تقول : هما مولى رجلين و لا هم مولى رجال ] . پس جواب اين توهم از افادات سابقهء أكابر محققين ظاهر است ، كه از بودن لفظى به معناى لفظى ، مساوات آن در جميع احكام لازم نمىآيد با آنكه عقلا هيچ استحاله لازم نمىآيد در گفتن « هما مولى رجلين » و « هم مولى رجال » بتأويل ارجاع « مولى » بهر واحد از جمله تثنيه ، و از جمله جمع . پس هر گاه نزد رازى عظيم الفضل فخيم النبل ، مدار تركيب بر سماع

--> [ 1 ] شرح الكافية للرضى : ج 2 / 216 .